Aaltje was familie van mijn vaders kant. Waarschijnlijk een achternicht. Ze woonde in een kleine woning ergens in Langedijk. Haar man Piet was jong overleden, ze had geen kinderen, maar wel haar oude moeder in huis.
Aaltje
Haar moeder werd door iedereen Opie genoemd. Mijn vader (1893-1977) kwam graag bij ze op bezoek. Aaltje was altijd vrolijk en haar moeder geestig. En als Opie een brandewijntje met suiker op had, begonnen haar wangen te gloeien, haar ogen te tintelen en vertelde ze leuke verhalen van vroeger.
Opie op haar 80ste verjaardag.
Het mooiste verhaal vond mijn vader dat, van een ’dor op het huis’. Een ’dor’ was een grote pop, die geplaatst werd op het huis, van een jongen of meisje, vaarvan een vroegere vrijer of vrijster met een ander ging trouwen. Met plaatste de pop liefst ’s avonds op het huis, zodat niemand het merkte. In de hand van de pop zat een papier met daarop een gedicht. Opie kon zo’n gedicht, van wel zes coupletten, met veel plezier opzeggen.
Mijn vader had het gedicht graag in zijn geheel op willen schijven,maar dat wilde Opie niet, want die dacht dat hij haar voor de gek hield. Alleen de eerste vier regels heeft mijn vader kunnen optekenen.
"Wel Kees, mijn goede vrind, wat ziel ge er toch uit,
ik wil het wel geloven, Uw Antje is de bruid,
Maar gij zijt het niet, het is een ander vrind,
Het is Hendrik Hogeboom, die haar zo teer bemint"
Tekening van Opie uit het schetsboek van mijn vader.
Wat dit alles nu te maken heeft met mijn wollige leven van nu...............???? Dat komt nog. WORDT VERVOLGD
Bericht van Jo-Anna Meijer - 24 juli 2010
In mijn vijver zit een kikker, een groene kikker en die zit overdag en ’s nachts wellustig te kwaken, te kworren en soms bijna luid te schreeuwen. Hij is prachtig met helder groene strepen en voor mij niet eens erg schuuw, want hij liet zich mooi fotograferen. ’t is lente.......de schildpadden weten het ook.
Ze draaien om elkaar heen en dan,......... met wellust........
spreekt het verder voor zichzelf.........
Mijn bladcactus staat overdadig te bloeien en ik stort mij , met wellust in de wolligheden.
Ja, ik heb er wel lust in ! Jo-Anna
Bericht van Jo-Anna Meijer - 23 mei 2010
Herdersmutsje.
Dubbelbreiwerk in twee kleuren.
Materiaal: handgesponnen wol in bruin en wit. Natuurtinten.
Eigen ontwerp. (Nou ja….bijna.)
Hoewel nu meer dan 50 jaar geleden, herinner ik me altijd dat mutsje nog……...
Mijn moeder had het, ver voor de Tweede Wereldoorlog, gekregen van de oudste broer van mijn vader. Hij voer op de grote vaart en nam, uit een ver land, dat mutsje voor mijn moeder mee.
Of mijn moeder het ooit gedragen heeft weet ik niet, maar het was een schattig rond mutsje, dat ik als kind vaak heb bekeken.
Het was van wat onregelmatige wol in wit en bruin. Mijn moeder vertelde dat het gemaakt was door een rondtrekkend herdersvolk, van wol van hun eigen schaapjes. Het bijzondere ervan was, dat het op één pen aan twee kanten tegelijk gebreid was. Waar, aan de ene kant de donkere kleur zat, was aan de andere kant de lichte kleur te zien. Dat vond ik als kind heel fascinerend.
Het probleem was wel, dat ik me na al die tijd, niet goed meer kon herinneren kon, hoe dat Herdersmutsje er nu precies had uitgezien. Iets met randjes en vlakjes………….
Bij dubbelbreien in twee kleuren neem je steeds beide draden mee naar achteren (recht) en naar voren (averecht). Je breit telkens het aantal steken dat nodig is voor het patroontje, recht op de goede kant en averecht in de andere kleur. (Eigenlijk brei je steeds 1 recht 1 averecht.)
Helaas is het oorspronkelijk mutsje reeds lang geleden ten prooi gevallen aan de motten. Maar ik herinneren mij nog, dat op de bovenkant de kleuren als een soort ster bij elkaar kwamen.
Als kind heb ik nooit kunnen besluiten of ik nu de donkere of de lichte kant van het Herdersmutsje mooier vond en nu, meer dan een halve eeuw later, weet ik het nog niet……………..
Jo-Anna
Bericht van Jo-Anna Meijer - 16 mei 2010
Nee, ik houd niet van de winter en zeker niet als het zo lang duurt. Er was weer nieuwe sneeuw gevallen. Dus toen ik met de honden had gewandeld, kwamen ze voor de zoveelste keer terug met sneeuw ballen aan hun pootjes.
Daar kijken ze heel ongelukkig bij.
Het smelt er vanzelf af, maar dat geeft een natte, smerige troep op de vloer en dan kijk ik dus heel ongelukkig.
In het bos is het aldoor glad door de sneeuw. Dus wandel ik met een stok. Het is de stok van een reeds lang overleden Oom.
De stok heeft een ijzere punt en is versiert met koperen plaatjes.
Ja, ik ben dat gewinter geestelijk ontzettend zat, maar lichamelijk ben ik nog ongebroken en dat kan ik van sommige mensen niet zeggen, deze winter
Jo-Anna
Bericht van Jo-Anna Meijer - 16 februari 2010
Er is een nieuwe website, www.breister.nl
Simone van Doleweerd heeft als passie breien. Op haar website biedt ze exclusief handbreiwerk aan.
Elk stuk breiwerk is uniek en wordt niet in serie vervaardigd.
Heel mooi zijn haar tassen. Allemaal gevoerd en met leuke bijzonderheden als lint, kralen of grappige sluitingen.
Kortom een website die zeer de moeite waard is om te bezoeken.
Jo-Anna
Bericht van Jo-Anna Meijer - 25 januari 2010
Het is wel een mooi begin van 2010, al die sneeuw. Nou ja..........om te zien dan.
Ik ben niet zo heel erg dol op de winter, met al dat sneeuw en ijs.
De teckels hadden wel lol in ieder geval.
Het was mooi om te wandelen, langs de Zwarte Schuur,
en het Oude Hof.
Zelfs het thuis komen was anders in deze betoverde witte wereld.
Jo-Anna
Bericht van Jo-Anna Meijer - 6 januari 2010
